|
|
←
Strona 16 →
firmy taksówkarskie - 5
Instytut Meteorologii - 1
kluby sportowe - 3
Ludowy Zespół Jeździecki - 1
Mennica Państwowa - 1
obserwatorium astronomiczne - 1
ośrodki szkoleniowe - 3
Państwowa Inspekcja Radiowa - 1
Państwowe Gospodarstwo Rolne - 1
Państwowy Zakład Wychowawczy - 1
Prywatna Szkoła Języków Obcych - 1
Rada Gospodarki Materiałowej - 1
Rejonowy Dozór Techniczny - 1
restauracje - 3
Stacja Kwarantanny i Ochrony Roślin - 1
straż pożarna - 1
Wojskowy Dom Wypoczynkowy - 1
Wrocławski Klub Łączności - 1
Związek Łowiecki - 1
Geneza WSI
W 1980 r. władze komunistyczne – świadome głębokości kryzysu społecznogospodarczo-politycznego – przewidywały zasadnicze pogorszenie się sytuacji państw komunistycznych i ograniczenie możliwości oddziaływania na zewnątrz. Spodziewano się zaostrzenia sytuacji militarno-politycznej, a nawet uważano za realny wybuch wojny. W związku z tym postawiono przed oddziałami operacyjnymi wywiadu wojskowego zadanie sformułowania koncepcji utrzymania bezpiecznej łączności między centralą a agenturą działającą w krajach zachodnich
7. Wybrano plan, który przewidywał stworzenie na terenie
pasa krajów neutralnych - ciągnącego się od Skandynawii po południowe wybrzeża Morza Śródziemnego - sieci spółek. Bazować miano na istniejących spółkach polonijnych, ale 7
Jeszcze w 1977 r. będący wówczas szefem wywiadu wojskowego Czesław Kiszczak wydał instrukcję operacyjną, która przewidywała skoncentrowanie pracy wokół dwu pionów: Agenturalnego Wywiadu Strategicznego i Agenturalnego Wywiadu Operacyjnego, przy czym ten drugi był wyraźnie faworyzowany. Zgodnie z tą instrukcją i dotychczasową praktyką łączność agenturalna z centralą realizowana była przede wszystkim poprzez oficerów pod przykryciem umiejscowionych w placówkach dyplomatycznych i innych działających za granicą oficjalnych instytucjach PRL. Ta sytuacja uległa zasadniczej zmianie wraz z powstaniem NSZZ „Solidarność”, a następnie po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego
Patrz Instrukcja Operacyjna z grudnia 1976 r. - Aneks nr 2
→ |